Sja … en toen was je 30 … chillend op je Chéz Longue na een fijne verjaardag met ouders, broertjes en een aantal goede vrienden.

Een leeftijd dat op een één of andere manier toch aanvoelt als een gedenkwaardig moment, waar je toch even bij stil moet staan. Het woord “volwassen” bijvoorbeeld zeg je ineens niet meer, het is inherent aan je leeftijd.
Voel ik me dan volwassen, beter gezegd wil ik wel “echt” volwassen zijn of moet en kan je ooit volwassen worden?

Ik zit lekker in mijn vel, dus kan me niet echt druk maken om deze filosofische vragen. Wel rede te meer voor een bijzonder feestje, dat morgen/vanavond gaat plaatsvinden en ik ernstig veel zin in heb.

Voor nu … 30 … aardig gek hoor!